ملالي جويا در اوتاوا

گزارشگر: ناتور رحمانی
۱۸ فبروري ۲۰۰۶

شام چهاردهم فبروری شهر اوتاوا ميزبان دو بانوی افغان دو نماينده معتبر از دو مرجع مهم افغانی بود که به دعوت پارلمان کانادا تشريف آورده بودند.

خانم (سيما سمر) رئيس کميسيون مستقل حقوق بشر افغانستان. خانم (ملالی جويا) نماينده مردم از ولايت فراه در ولسی جرگه.

درين همايش عدهء زيادی از افغانهای مقيم اوتاوا اشتراک نموده بودند. بعضی ها با علاقمندی وافر تشنه شنيدن حقيقت ها و واقعيت ها بودند. ميخواستند بدانند در آن ديار درآن مکاره بازار سياه ست و سياست چه ميگذرد و دنيا بدست کيست ؟!

گرچه صدای دهل از دور خوش است... مگر شنيدن ماجرا های آنچنانی از زبان نماينده های مردم و مسؤولين امور وضاحت های دگری دارد.

....

نوبت سخنرانی (ملالی جويا) نماينده مردم ولايت فراه در ولسی جرگه و چه ره ماندگار درذهن تاريخ مبارزات پارلمانی افغانستان رسيد. وی سخنانش را بنام آزادی، عدالت و دموکرسی آغاز نمود. وقتی يکی از خانمهای حاضر در مجلس وی را قهرمان خطاب کرد. او بجواب شان چنين گفت: قهرمان آنهايی اند که جان عزيز شانرا در راه آزادی و دموکراسی قربان نموده اند. من در کارزار مبارزه با استبداد و انواع ستم همان سپاهی‌ام و هيچ گاهی از ميدان نبرد برون نخواهم رفت تا لحظه مرگ يا پيروزی. اما درين زمان برای همه افغانهای که مورد ستم تفنگ سالار و مافيای دولتی قرار گرفته اند تسليت عرض مينمايم.

موجوديت من در ولسی جرگهء آلوده به خيانت و سازش تنها بخاطر بلند کردن فرياد حق و جهت معلومات دادن ماهيت آن به جهانيان بوده است. ورنه اين جامهء ننگين بر قامت من نمی زيبد. نوعيت پارلمان افغانستان از همان آغاز به همگان معلوم بود چه انتظاری مردم ميتوانند داشته باشند از تفنگداران، جنايتکاران و خاينين ديروز که امروز بصورت انتصابی و خيانت دولت در حق مروم و يا با گزاشتن ميلهء تفنگ روی تير پشت مردم بنام نماينده انتخابی باهمان يال و کوپال و درنده خويی وارد پارلمان شده اند. هيچ.

توقع مردم افغانستان و من از اقليت ناچيز روشنفکران دگرانديش که نماينده گی مردم را در پارلمان دارند اين است تا نگذارند فرياد دادخواهی خفه گردد. آنها بايد و حتماً بخاطر آزادی، عدالت و دموکراسی مبارزه نمايند نه اينکه معاش و چوکی را غنيمت دانسته با خاينين، آدمکشان و زورگويان سازش نمايند.

من هرگاه احساس نمايم که دگر مجالی برای فرياد ندارم و درين پارلمان ملوث که ماهيت غير دموکراتيک و غير مردمی دارد و در سايه تفنگ نفس ميکشد به بن بست برسم استعفاء خواهم داد و تفو خواهم کرد.

اگر کرزی وقعاً آرزو دارد اين کشور ساخته شود پيش از اينکه پارچه پارچه گردد بايد به سازش های خود با تفنگ سالاران و مافيا خاتمه دهد... پارلمان ساخته شده همان دو روی يک سکه است که به اساس توافقنامه (بن) ضرب زده شده طالبان و نيروی شمال که در تصرف قدرت سياسی در کشور هم وزنه و همتا اند. ديروز بنام دين کشتند و تاراج نمودند، امروز بنام دموکراسی همان کار را ميکنند.

مليون ها دالر کمک جهان بنام باز سازی و معاونت بمردم حيف و ميل گرديد و اينک در دور دگر با ترفند دگر درخواست دولت کرزی و شرکا در نشست (لندن) برای مليون های دگر که باز حيف وميل خواهد گرديد مردم را پريشان تر خواهد ساخت.

مشکل سياسی افغانستان مشکل سلاح و سازش است. وقتی به برباد کننده گان مردم و خاک افغانستان مشروعيت داده ميشود تا بصفت نماينده گان مردم بزور داخل پارلمان گردند. وقتی آقای کرزی تقلبات در پارلمان را تمرين دموکرسی ميخواند. وقتی حکومت، پارلمان، قوه اجراييه و مقننه بدست جنايتکاران جنگی باشد. وقتی حرف مجازات شان صرف در روی کاغذ بماند. وقتی کشته شدن انسان در نزديکی ارگ، در ساحه کار، در مکتب، در خانه و در بازار امر عادی تلقی گردد و با آزاد گزاشتن قاتل اعتراض و گواهی ديده بان حقوق بشر به سخريه گرفته شود. وقتی آقای (جلالی) وزير برکنار رفته وزارت داخله با سکوت خاينانه و ليست از جنايتکاران در جيب در صدد معامله برآيد. وقتی (والی) فراه دهقان می کشد و خود بار قاچاق ترياک می بندد و دزد با پشتاره ميگردد. وقتی... دگر راه برای رهايی مردم باقی نمی ماند. تنها با محاکمه کردن و مجازات نمودن تفنگداران و خيانتکاران مردم ما خواهند توانست نفس آرام بکشند و از يوغ انواع ستم رهايی يابند.

من با تعهد و ميثاق دوباره در پيشگاه مردم وعده ميدهم که هيچگاه ناله را در گلويم زندانی نخواهم کرد ولو اين ناله بسيار ضعيف و نارسا باشد. باور من به شما و اعتماد شماست.

يکی از حاضرين پرسيدند: قرار اطلاع تقريبن سی فيصد اعضای پارلمان را خانمها تشکيل ميدهند که قابل ملاحظه است. آيا برآمد شما بمثابهء يک فراکسيون و نيروی مخالف در مقابل عدالت شکنی ها، بی قانونی ها و زورگويی ها در پارلمان ميتواند اميدوار کننده باشد؟

خانم ملالی جويا با خندهء معنا داری اينطور جواب دادند: اين دموکراسی نوع آمريکايست! آمريکا ميخواهد حضور خود را در افغانستان بخاطر آوردن و حمايت از دموکراسی توجيه نمايد تا مورد انتقاد هزار بارهء جهان قرار نگيرد. خود تصور بفرماييد مترقی ترين کشورهای جهان به اين تعداد نمايندهء زن در سنا يا پارلمان خويش ندارند. چطور شد که افغانستان عقب نگه داشته شده و فقيرترين کشور ويران شده در جهان از نظر دموکراسی آنقدر شگوفان گردد که سی فيصد اعضای پارلمان آنرا زن تشکيل دهد. آنهم محروم ترين و ستم ديده ترين طبقه که هنوزهم در کشور من سنگسار ميشوند. اين گونه نمايش ها به سخريه گرفتن زن و دموکراسی است در سرزمين تفنگ و ترياک و ستم مرد سالاری. کاش به گفته شما فراکسيون باز ميبودند. کاش خار چشم دشمنان آزادی، عدالت، دموکراسی و انسانيت گردند نه گل يخن دستگاه خودکامه و ضد مردمی... من ترجيع ميدهم خار چشم هرآنکه دشمن منافع مردم و ميهن ماست باشم نه زينت بخش مجلس....