بهای شجاعت: زندگی پر مخاطره ملالی جویا

نوشته شده توسط Truthdig پنجشنبه - 18 میزان 1392 ، 00:00

چاپ

نویسنده: سونالی کولهاتکر، مترجم: سمیر
منبع:‌ سایت تروت دگ، ۱۰ اکتوبر ۲۰۱۳

Malalai Joya

برخلاف اندام کوچکش، فعال افغان ملالی جویا یک شخصیت برجسته در میان افغان های عادی است. او ۲۵ سال داشت که در مقابل جنگسالاران جنایتکار که بوسیله امریکا حمایت میشدند در لویه جرگه قانون اساسی سال ۲۰۰۳ ایستاد.

جویا پیش از اینکه مایکروفونش قطع شود، آواز خود را بلند کرد، "آزموده را آزمودن خطاست، آنان باید به محکمه ملی و بین المللی کشانیده شوند، حتی اگر آنان توسط مردم ما بخشیده شوند، مردم پا برهنه افغان، تاریخ این جنایتکاران را نخواهد بخشید،" امروز با گذشت یک دهه او توانسته است از سوقصد های متعدد که نتیجه این موضعگیری او بود جان سالم بدر برد. در حال حاضر او به فعالیت های سیاسی خود به شکل زیرزمینی ادامه داده و دست به افشای جنگسالاران میزند. جویا همچنان خواستار خروج فوری نیروهای امریکایی و پایان دادن به جنگ و اشغال در افغانستان است.

خیلی مشکل است که باور کرد ۱۲ سال از آغاز حمله امریکا به افغانستان میگذرد، حمله‌ای که با شعار آزادی در ۷ اکتوبر ۲۰۰۱ راه اندازی شد. درست زمانیکه نخستین بمب ها از آسمان افغانستان فرو میریخت، من شب های بیخواب را سپری کرده و در فکر زنان افغان بودم، زنانیکه یک و نیم سال پیش کار های مشترک خود را با آنان در یک نهاد غیرانتفاعی بنام «ماموریت زنان افغان» شروع کردم. هیچکس در آنزمان نمیتوانست پیشبینی کند که ایالات متحده در یک چنین جنگ طولانی درگیر خواهد شد.

اما برای جویا، جنگ بخشی از زندگی اوست، حتی در پارچه های بافته شده‌ی افغانی نشانه های جنگ را میتوان دید. در بافت قالین های مشهور افغانی تصاویری از تانک، تفنگ و سایر وسایل نظامی دیده میشوند. جویا و هم سن و سالانش در تمام زندگی شان تنها جنگ را می‌شناسند، جنگی که با حمله شوروی در دهه ۸۰ آغاز گردید، سپس جنگ داخلی تحت حمایت امریکا در دهه ۹۰ شعله‌ور شد، بعدا طالبان تا آخر دهه ۹۰ در افغانستان حاکم بودند و بالاخره جنگ فعلی امریکا در افغانستان. او برای صلح فریاد میزند و هر روز در زندگی‌اش خطر میکند تا به آن دست یابد.

در گفتگویی با جویا بمناسبت دهمین سالگرد حمله امریکا به افغانستان، او تصریح کرد که اشغال افغانستان بوسیله امریکا خون های زیاد را بزمین ریخته است. جویا از مطبوعات بدلیل "خاک پاشیدن به چشم" جهان و تکرار طوطی‌وار حرف های دولت مبنی بر اینکه کشته شدگان "شورشیان" بودند، انتقاد کرد. به گفته جویا، "قساوت نیروهای اشغالگر برای مردم من چیز جدید نیست."

او به حوادثی اشاره میکند که اخیرا اتفاق افتاده: "در ولایت من فراه، ۱۵۰ نفر غیر نظامی در نتیجه بمباردمان نیرو های امریکایی کشته شدند. قبلا نیز آنان بالای محافل عروسی ما در ننگرهار و نورستان بمب پرتاب کردند. در همین نزدیکی ها به اثر بمباردمان دیگر شان ۶۵ غیر نظامی در ولایت کنر به شهادت رسیدند." این لست بی‌پایان قتل و کشتار افراد غیرنظامی هر روز طولانی‌تر میشود. اما شنیدن همچو خبر ها از زبان یک افغان که خود در میان این جنگ زندگی میکند غیر قابل تحمل است.

Malalai Joya with Noam Chomsky

اما ما باید به آنچه جویا میگوید گوش دهیم. او با پذیرفتن خطر در زندگی‌اش این مسیر را برای خود انتخاب کرده تا صدایش را به گوش همه برساند.

برای بار نخست در ۲۰۰۵ هنگامیکه مصروف تهیه کتابی در مورد جنگ بودم، جویا را در ولایت فراه افغانستان ملاقات کردم. او قبلا به یک قهرمان در مقابل جنگسالاران تبدیل شده بود. جویا به آرامی و انگلیسی شکسته صحبت میکرد، ازین میگفت که چگونه جنگسالاران او را تهدید کرده و "کافر، فاحشه و کمونیست" خطاب میکردند. او از شخصیت های آزادیخواه میخواست تا داستان زندگی‌اش را به مردم امریکا برسانند. جویا اضافه کرد که تنها کسی بود که از همه مردم نمایندگی میکرد. او میگفت، "من عضوی از نسل جوان این کشور هستم، من این خطر را بخاطر مردمم قبول دارم. این جنایتکاران تعداد زیادی از شخصیت های دموکرات را از بین برده اند. شاید یک روز مرا نیز بقتل برسانند. اما من هرگز نمی ترسم."

بعد از آن در نتیجه حمایت مردم فراه، جویا در پارلمان جدید افغانستان راه یافت. اما دو سال بعد جنگسالاران حاکم در پارلمان او را اخراج کردند. این یک ضربه محکم بود به تجربه نوپای دموکراسی در افغانستان. جویا را متهم نمودند که در یک مصاحبه تلویزیونی به جنایتکاران موجود در پارلمان توهین نموده است، حتی او در پارلمان مورد حمله فزیکی قرار گرفت. این تصمیم پارلمان خشم مردم را در پی داشت که در نتیجه هزاران زن در دفاع از ملالی جویا دست به اعتراض زدند، چیزی که کمتر به آن پرداخته میشود.

جویا نخواست در پارلمان خاموش بماند، حالا نیز در بیرون از آن با پذیرفتن خطر بیشتر به فعالیت هایش ادامه داده و صدای مردمش می‌باشد. در ۲۰۰۹، به اثر اصرار طرفدارانش کتاب خاطرات خود را زیر نام "زنی در میان جنگسالاران" به چاپ رساند. او درین کتاب دیدگاه های خود پیرامون مبارزه علیه استبداد بنیادگرایی و اشغال خارجی را بیان میکند. "ایالات متحده زیر نام "آزادی سازی" زنان افغان میخواهد تجاوز خود را توجیه کند، اما زنان افغان هنوز هم در کشور خود در قفس زندگی میکنند." او در کتاب خود به صراحت مقاصد جنگ را بیان میکند، "این جنگ بی‌پایان امریکا برای مبارزه با تروریزم در حقیقت جنگ علیه مردم ماست."

زندگی جویا مانند سایر زنان افغان فقیرانه است. در ۲۰۰۶ مستندی زیر نام "دشمنان خوشبختی" در مورد کمپاین انتخاباتی او تهیه گردید. در تصاویر دیده میشود که جویا روی دوشک نازک می‌خوابد و لباس هایش را با دست میشوید، این نمونه‌ای از زندگی زنان عادی افغان است که با فقر دست و پنجه نرم میکند. جویا از زندگی مجلل که انجیو های خارجی به ارمغان آورده اند اجتناب می‌ورزد و میخواهد مانند مردم عادی و در قلب آنان باشد.

Malalai Joya

اما زندگی جویا مانند سایر زنان مبارز افغان پر از خطر است. او از ارزش هایی دفاع میکند که بنیادگرایان افراطی چون طالبان و جنگسالاران جهادی با آنان دشمنی دارند. صد ها زن افغان به دلیل آنچه امروز جویا به زبان میاورد و انجام میدهد بقتل رسیده اند. مثلا در سال های اخیر گویندگان تلویزیون چون شیما رضایی و شکیبا سانگه آماج ترور شدند. تنها در تابستان امسال دو افسر بلند پایه پولیس زن بنام های اسلام بی بی و نگاره کشته شدند.

جسارت جویا در ۲۰۱۱ در امریکا نیز او را با مشکلات روبرو ساخت، او که میخواست برای سخنرانی به امریکا بیاید درخواست ویزه‌اش رد شد. با آنکه جویا بار ها به امریکا سفر کرده بود، اما نهاد مربوط دلیل رد ویزه او را نگفتند تا اینکه در نتیجه اعتراض افکار عامه و تعدادی از اعضای کانگرس ویزه ورود به جویا صادر گردید.

زمانیکه به ایالات متحده وارد شد، با او مصاحبه کرده و دلیل عدم دریافت ویزه‌اش را پرسیدم. دلایل متعدد را بر شمرد و گفت: "فکر کنم آنان نیز از آنچه من میگویم هراس دارند. من همیشه با سیاست های غلط و جنگ طلبانه آنان مخالفت نموده‌ام. نیروهای آنان مردم بی‌گناه ما را بقتل میرسانند. من به مالیه دهندگان امریکا نیز میگویم؛ پول های آنان به جیب جنگسالاران، قاچاقبران و غیر مستقیم به طالبان سرازیر میشود."

من جویا را ده ها بار دیده‌ام، از آغاز فعالیت هایش در فراه و تا حال دوستی عمیق بین ما ایجاد شده است. موسسه‌ٔ من، «ماموریت زنان افغان» برنامه های متعددی را برای جویا جهت سخنرانی های ایالتی به امریکا تنظیم کرده است، درین ماه نیز او را با خود داشتیم. او در سفر دیگری که از طرف ائتلاف ضد جنگ سازمان ملل بمناسبت دوازدهمین سالگرد جنگ افغانستان دعوت شده بود، خواستار خروج بدون قید و شرط امریکا از افغانستان شد.

من جویا را ده ها بار دیده‌ام، از آغاز فعالیت هایش در فراه و تا حال دوستی عمیق بین ما ایجاد شده است. موسسه‌ٔ من، «ماموریت زنان افغان» برنامه های متعددی را برای جویا جهت سخنرانی های ایالتی به امریکا تنظیم کرده است، درین ماه نیز او را با خود داشتیم. او در سفر دیگری که از طرف ائتلاف ضد جنگ سازمان ملل بمناسبت دوازدهمین سالگرد جنگ افغانستان دعوت شده بود، خواستار خروج بدون قید و شرط امریکا از افغانستان شد.