مشخصا ملالی جویا شب پنجشنبه و بعد از ظهر شنبه شخصیت برجسته درین گفتگو ها بود.

این پزنت، ٩ اپریل ٢٠١٢
نویسنده: جان پزنت، مترجم: سمیر

ملالی جویا در کنفرانس مارکسیزم ٢٠١٢ در آسترالیا

مارکسیزم ٢٠١٢: انقلاب در حال وقوع، کنفرانس بزرگ از نظر کمی و کیفی بود.

این بحث و مناظره سیاسی سه روز ادامه یافت که در آن ٩٢٥ تن شرکت نموده بودند؛ ملالی جویا، جان پلجر، ممدو حبیب، گیری فولی و دوستان دیگر از سراسر جهان (زیلاند جدید، ایالات متحده امریکا، فلپین، جاپان، فلسطین، بنگله دیش، تایلند، مصر، بهرین، سریلانکا، چیلی و جا های دیگر) در بحث ها شرکت داشتند.

این گفتگو های مهم بود، از سوسیالیست ها گرفته تا ریفورمیست ها، طرفداران کنترول نفوس، انحلال گرایان، انارشیست ها، سبز ها و کسانیکه نسبت به اندیشه های علاقه مند بودند، اما تا حال تعهدی نسبت به آن اندیشه نداشته و یا اینکه متقاعد به آن نشده بودند، تمام آنان درین گفتگو ها سهم گرفته و پرسش هایی را مطرح ساختند.

مشخصا ملالی جویا شب پنجشنبه و بعد از ظهر شنبه شخصیت برجسته درین گفتگو ها بود. او بدلیل شجاعت بی نظیرش در مخالفت علیه اشغالگران امریکایی و طالبان و درک عمیقش نسبت به وضعیت بین‌المللی و موقعیت افغانستان در آن مطرح است. بطول مثال پرداختن وی به موقعیت جهانی و بیداد گری امپریالیزم امریکا و ضرورت براندازی دیکتاتوری سرمایه بوسیله کارگران امریکایی، بحث های او را به بحث اصلی این کنفرانس تبدیل نموده بود، که بدون شک نمونه آنرا در تمام حیات سیاسی خود ندیده‌ام.

او زمانیکه با قاطعیت دیدگاه یک مرد مسن سفید پوست را که معتقد بود غرب قادر است به افغانستان آزادی بیاورد رد کرد، اشک های مرا جاری ساخت، جویا ابراز کرد، اشغالگران خارجی نمیتوانند برای ما آزادی هدیه دهند، تنها و تنها مردم افغانستان قادر به آزاد ساختن خود هستند.

او تمام ما را ساکت ساخت زمانیکه در پاسخ به پرسش پیرامون شش سوقصد که بر وی تا بحال صورت گرفته است خونسردانه و با آرامش اما مصمم گفت: "آنان میتوانند به قطع گل های بپردازند اما نمیتوانند مانع آمدن بهار شوند." چه زن شجاع که برای یک افغانستان جدید و بدور از اشغالگران و مولودات بنیادگرایش مبارزه می‌کند.

ملالی از چاووز، کاسترو، مورالیس و دیگران بدلیل حمایت شان از دیکتاتوری در ایران، لیبیا، سوریه و کشور های دیگر انتقاد کرد، او معتقد است که چپ باید از جنبش های مترقی و انقلابی مردم در مقابل رژیم های جنایتکار شان حمایت کند.

این کنفرانس نشان داد که هنوز هم سوسیالیزم یگانه بدیلی است برای شناخت بهتر جهان و پیرامون آن، ایجاد تغییر در آن تا جایی که ممکن است و تبادل اندیشه ها و دیدگاه ها در پرتو مفاهیم مارکسیستی. این مفاهیم خیلی مهم اند تا از آن برای تغییر بنیادی این جهان و محو فقر، جنگ، استثمار، ستم و تهدید های جدی در مقابل فاجعه محیط زیستی استفاده کرد.

ما در حال حاضر توانایی انجام تمام این کار ها را بدلیل رشد سطح نیرو های مولده داریم، اما نظامی که بر پایه سود استوار است هیچگاه نمیتواند به این مسایل پاسخ درخور ارائه کند. سرمایه داری ما را با زنجیرهایی به گذشته پیوند میزند. با آنکه خود یک طبقه بزرگ را پرورش داده است، طبقه کارگر، طبقه‌ی با نیروی آزاد سازی تمام انسانیت از طریق ایجاد نهاد ها و قوانینی برابر و تنظیم مناسبات تولیدی مناسب بر پایه نیازمندی ها. این سوسیالیزم است.