(ماجرای شورا)

دپلوم انجنیر خلیل الله معـروفی، برلین، هـشتم می ۲۰۰۶


بریده باد دست ستمـــگران و زورگــویــــــــان!!!
زنده باد فـــــــــرزندان برومنـــــــد افغانستــان!!!
گوینده باد زبان خصم افگن ملالی، دخت افغان!!!

در مورد ولسی جرگه و ترکیب آن زیاد نوشتند، بسیار خواندیم و دریافـتیم که اولین شورای انتخابی ما معجونیست، مرکب از تمام طیف ها. طیف زورگویان، طیف جنگپروران، طیف بیگانه پرستان ــ روس پرستان، پاکستان پرستان، ایران پرستان و دیگران پرستان ــ، طیف مسلمان نمایان، طیف دین فـروشان، طیف جنایت پیشگان، طیف خیانتکاران و طیف مردم.

بلی از هـمه طیف ها اشخاصی خود را کاندید کردند و به هـر وسیلۀ ممکن و ناممکن رأی ربودند و گویا بحیث نمایندگان ملت، وارد خانۀ ملت گردیدند. بدون شک در بین انبوهِ نمایندگان لکه دار و آلوده، اشخاص پاک و دلسوز به ملت و میهن نیز سراغ میشوند؛ ولو به عـده قـلیل ولی با پشتوانۀ عظیم مردمی. پر آوازه ترین و خوشنام تریـن هـمه یکی زنیست دلاور ــ و به گفـتۀ ابوالفـضل بیهقی جگرآور ــ سخنور، نقاد و سخت دلسوز؛ به نام خانم ملالی جویا. و دگر مردیست انساندوست، حقـپرست، غـریب نواز و شیفـتۀ مام وطن؛ به نام داکتر رمضان بشر دوست. ترکیب ناهـمگون وکلاء از هـمان اول ، سرنوشت جلسات شورا را مسجل میساخت و هـمه میدانستند که شورا مجموعه ایست از آب و آتش، گل و خار، باروت و گوگرد و در یک کلام سعـد و نحـــس و خیر و شـــر. از هـمان روز اول نمایان بود، که نمایندگان شجاع و نترس، بی پرده سخن خواهـند گفـت، از کس هـراس نخواهـند داشت و بر جنایات و خیانات انگشت خواهـند گذاشت. این هـم معلوم بود که جنایتکاران و تردامنان، تاب شنیدن سخن حق را نخواهـند آورد و به زور متوسل خواهـند گشت. آری از همان اول کار پدیدار بود، که در یکطرف زور سخن خواهـد بود و در جانب دیگر سخن زور. جویا و بشردوست زور دیگری ندارند، غـیر از زور زبان و قـوت وجدان. اما در جانب مخالف هـرچه دارند، از مقام زور است؛ زور تفـنگ، زور ترفـند و زور تکفـیــــر.

Movie Clip
مصاحبه جويا با تلويزيون طلوع در کابل بعد از حمله بر وي در پارلمان
(۱۹ ثور ۱۳۸۵)
WMV - 20.1MB - 24:51Min

از خلال نوشته های نویسندگان پرتوان ما آقایان نگارگر و سیستانی در سایت "افغان ــ جرمن ــ آنلاین" خبر شدم، که زورگویان بر خانم ملالی جویا ــ هـمان نمایندۀ برازندۀ مردم ما در ولسی جرگه ــ حمله ور گردیدند. جناب اسحاق نگارگر نوشتند: "رادیو ها خبر دادند که نمایندگان پارلمان افغانستان بر محترمه ملالی جویا در جریان بحث بر بودیجۀ دولت خشم گرفـتند و بسویش بوتلهای آب و حتی بوت و چپلک حواله کردند."

آن سان که در بالا گفـته شد، برخورد در ولسی جرگه از روز اول برنامه ریزی گردیده بود. هـمه می دانستند که نمایندگان برحق مردم، سکوت نخواهـند کرد و درد دل ملیونها زن و مرد دردمند افغان را بر زبان خواهـند آورد و هـمه می‌دانستند که شیرزن قهرمانی چون ملالی جویا در برابر زور تسلیم نخواهـد گشت. بلی برخورد ها راهـمه پیش بینی میکردند، ولی این را پیش بینی نمیکردند که نامردانی از جمع وکلاء برخیزند و بر یک زن حمله کنند، آنهم درخانۀ ملت. پیش بینی نمیکردند، که نامردان مسلمان نما، با عـبا و قـبا و ریشهای دبه برخیزند و کفـش و چپلک خود را بر فـرق یک زن بزنند. خوب شد که حمل سلاح در شورا مُجاز نبود، ورنه دبه ریشان با شمشیرهای آخته، آهـنگ آن زن دلباختۀ وطن میکردند. معـلوم است، که زورگویان دهان به دشنام و هـتاکی نیز آلائیده اند و شاید الفاظ رکیک کوچه و بازار را نثار این زن فـداکار کرده باشند. جای دارد که هـمان کفـش و چپلک و بوتل را نگهدارند و در موزیم به نمایش بگذارند، تا نسلهای آینده نمونۀ دموکراسی افغانی را دریابند. هـیهات که بعض مردان تا چه حد نامرد میگردند.