Joya Photos

Joya's Book


Reviews | Translations



ملالی جویا صدائی از مقاومت در افغانستان

توجه، باز شدن در یك پنجره جدید. مشاهده در قالب پی دی افچاپفرستادن به ایمیل

بمناسبت انتشار کتاب جدید خانم ملالی جویا بنام‌ «زنی در بین جنگسالاران»

عصر نو، ۱۶ اسفند ۱۳۸۸ - ۰۷ مارس ۲۰۱۰
برگردان: ناهید جعفرپور

ملالی جویا

ملالی جویا نویسنده زن افغان و فعال اجتماعی صدای افغانستان پنهان است. صدای مقاومت افغانستان. صدای افغانستانی که چریک هایش برای حقوق بشر و دمکراسی و استقلال مبارزه می کنند. صدای مبارزان افغانی ئی که تحت حکومت رژیم خشن کرزی که از سوی آمریکا پشتیبانی می گردد، هیچ راء ای ندارند.

ملالی جویا مورد سوء قصد های فراوان قرار گرفته است. ملالی را بخاطر اینکه علنا از حقوق زنان افغان و همچنین بیرون رفتن آمریکائی/کانادائی ها و بیرون رفتن تمامی نیروهای نظامی مسلح ناتو دفاع می کند، می خواهند بقتل برسانند. وی اعتقاد دارد که تمامی انسانها در افغانستان ـ بخصوص زنان ـ باید برای حقوق پایه ای شان (حق آموزش، بهداشت، کنترل بر زندگی و جسم خویش) مبارزه نموده و در این راه خود را سازماندهی کنند. به نظر ملالی آنها در این امر تنها زمانی موفق خواهند شد که اشغالگران خارجی از افغانستان بیرون بروند.

کتاب جدید ملالی ما را فرا می خواند تا فعالیت هایمان را در به واقعیت پیوستن این هدف دو چندان نمائیم. کتاب جدید ملالی که با عشق به تحریر درآمده است در باره تجربیات بسیار و از جنگ و عاملان جنگ در افغانستان و همچنین در باره این مسئله که چگونه این پدیده موجودیت و زندگی افغانستان را منهدم نموده است، سخن می گوید.

ملالی در این کتاب در باره زادگاهش، خاطرات دوران کودکی اش و سنت دیرینه قرن ها مقاومت در برابر اشغالگران خارجی قلم فرسائی می نماید. نام ملالی از روی نام قهرمانی ملی بنام ملالی مایوند برداشته شده است. قهرمانی که نیروهای افغانی را در سال ۱۸۸۰ به پیروزی در مقابل متهاجمان بریتانیائی یاری رساند و خود در منطقه مایوند به شهادت رسید.

جویا می نویسد که چگونه بستگانش تحت اشغال شوروی ها (از سال ۱۹۷۹) رنج می کشیدند. آنزمان وی هنوز کودکی خردسال در آغوش مادرش بسر می برد. در این سال ها بسیاری از افغانها از ترس جانشان به کشورهای همسایه پناه می بردند. کشورهائی چون ایران و پاکستان. اکثر پناهندگان در مقرهای پناهندگی ای مستقر گردیدند که ملالی از آنها چون (مقرهای پناهندگان یهودی در جنگ جهانی دوم) یاد می کند. مقرهائی که محل ناچیز و بی ارزش شدن روح ملی و افتخار ملی افغانها بود.

پدر جویا در زندگی وی نقشی بزرگ و تعیین کننده بازی می کرد. وی اصرار داشت که ملالی و خواهر و برادرانش تحصیل نمایند. از این رو خانواده وی از ایران به پاکستان مهاجرت نمود. در آنجا ملالی توانست به مدرسه پناهندگان افغانی راه پیدا نماید. جائی که وی برای اولین بار با جمعیت زنان انقلابی افغانستان (راوا) آشنا گردید و در تماس قرار گرفت. بنیان گذار این سازمان فعال اجتماعی بنام مینا بود که در سال ۱۹۸۷ بقتل رسید: (www.rawa.org/meena.html)

برای دمکراسی و برای حقوق زنان

ملالی خود عضو این سازمان نگردید اما وی از زنان راوا بعنوان زنان انقلابی نام می برد. زنانی که مبارزه ای بدون مصالحه را برای دمکراسی و حقوق زنان به پیش می بردند. امروز این سازمان از آنجا که منتقد دولت افغانستان است به لحاظ ترس از فشار و دستگیری بطور زیرزمینی در افغانستان مبارزه می نماید.

ملالی در سن ۱4 سالگی زمانی که خود هنوز در پاکستان به مدرسه می رفت، به جوان های دیگر درس می داد و از این راه هزینه تحصیلی کمی هم دریافت می نمود که به درآمد خانواده اش کمک می نمود. وی تلاش می کرد که زنان را تشویق کند که در کلاس درس وی شرکت نمایند. بعدها وی به سازمان زنان: 'Organization for Promoting Afghan Women's Capabilities' (OPAWC پیوست و فعال اجتماعی شد. هدف این سازمان غیر دولتی زنان تلاش برای برقراری آموزش و بهداشت برای زنان و دختران افغانی بود. ملالی در طی ۱۶ سال تبعید شیفته مقاومت و مبارزه فلسطینی ها شد و آنرا تحسین نموده و تصمیم گرفت که بگفته خودش "یک فلسطینی در کشور خودم" بشود.

طالبان ها در فاصله سال های ۱۹۹۶ و ۲۰۰۱ بر افغانستان حکومت نمودند. از آنجا که آنها اعمال خشونت آمیزو موضعی ارتجاعی داشتند حکومت شان در تمامی مجامع مورد تنفر بود.

زمانی که آمریکائی ها در سال ۲۰۰۱ به افغانستان حمله نمودند، آزادی زنان و رهائی زنان از بند اسارت را به عنوان هدف خویش تبلیغ نمودند. بسیاری از افغان ها امید داشتند که ورود آمریکائی ها به افغانستان برای آنان آینده ای بهتر را به همراه بیاورد. آمریکائی ها در واقع حمله نظامیشان را با پوششی فمنیستی دروغین زمینه چینی نمودند و بانوی اول آنزمان آمریکا لارا بوش گفت که "هدف حمله نظامی آمریکا برقراری حقوق زنان در افغانستان است" و کولین پوول وزیر امور خارجه آمریکا ادعا نمود که "زنان افغانی از حقوق خود محرومند".

جویا می نویسد "از روز اول جنگ معلوم بود که آمریکائی ها کوچکترین قصدی ندارند که از زنان افغانستان پشتیبانی کنند بلکه هدف آنها این بود که به بزرگترین دشمن زنان در کشور یاری رسانند. آن ها از "جبهه شمال" که ائتلافی از کسانی بود که بر ضد طالبان بودند اما درست بمانند طالبان ها برای اعمال شکنجه ساخته شده بودند، پشتیبانی می کردند. تجاوز به زنان برای آنها اسلحه ای بود که مردم را تروریزه کنند. همچنین مردان هم قربانی تجاوزات جنسی شدند. .... حتی کودکان خردسال 4 ساله هم مورد تجاوز جنسی قرار گرفتند".

زمانی که طالبان ها زیر بمباران آمریکائی ها متواری شدند، جبهه شمال کابل را اشغال نمود. یکی از اولین حرکت های جبهه شمال بعد از اشغال کابل در نوامبر ۲۰۰۱ این بود که راهپیمائی برنامه ریزی شده زنان از میان خیابان های کابل را ممنوع نمود. برای زنان به هیچ وجه شرایط بهبود نیافت.

جویا می نویسد "اگر افغانستان امروز کشوری شکست خورده است دلیلش این است که کسانی که قبلا کشور ما را تنها گذاشته بودند، مجددا بر سر قدرت آمده اند".

سال ۲۰۰۶ جویا به شهرستان فراه در افغانستان بازگشت و کلینیکی باز نمود به نام: Hamoon Health Care Clinic این بیمارستان سه پزشک داشت و نیم دوجین پرستار و یک مرکز داوطبانه امداد فوری. دولت این منطقه به جویا اخطار داد که کسی ضمانت امنیت وی را بعنوان سازمانده این پروژه نخواهد نمود. اما در روز بازگشائی مردم منطقه پشتیبانی خویش را به نمایش گذاشتند. مردم وعده کردند که خود برای امنیت بیمارستان اقدام کنند. ملالی صحنه هائی از این همبستگی ها را خود تجربه نمود. وی این همبستگی ها را بعنوان "مقاومت خاموش مردمی که زندگی خویش را به خطر می اندازند تا هم وطنان خویش را نجات دهند" نامید.

افغانستان یکبار دیگر اشغال شده بود. اشغالگران جدید آمریکائی ها و متحدانشان در ناتو بودند. جویا رهبران افغانستان را که از سوی آمریکا پشتیبانی می شوند متهم نمود که "با نام اسلام و جهاد بر علیه مردم خود جنگ کرده و زنان افغانستان را مورد فشار و ستم قرار می دهند".

وی می نویسد "اکثر مردم غرب بر این باورند که بد ترین فشار ها و ستم ها به زنان افغانستان در زمان حکومت طالبان آغاز گردید اما این یک دروغ است بلکه عاملین اصلی فشار مزمن به زنان افغانستان همین جبهه شمالی ها بودند که قبل از طالبان ها و همچنین بعد از طالبان ها نفوذ داشته و امروز بزرگترین تکیه گاه دولت کرزی می باشند. وحشتناک ترین اعمال بر علیه زنان در فاصله جنگ داخلی سال های ۹۰ آغاز گشت آنهم از سوی مردانی که امروز بر قدرت قرار دارند".

چادری که تمامی پیکر و صورت را می پوشاند (برقع) غالبا بعنوان سمبل فشار طالبان ها بر زنان تعریف می شود اما زنان افغانستان امروز هم مجبور می شوند از این چادر استفاده کنند. آنهم از ترس اینکه مورد تجاوز جنسی و آدم ربائی و یا قتل قرار گیرند. جویا بما اطمینان می دهد که "مردان بسیاری در افغانستان وجود دارند که تفاهم دارند و برای امنیت زنان زندگی خود را به خطر می اندازند". بسیاری از زنان مورد تجاوز جنسی قرار گرفته و یا مورد اذیت و آزار قرار گرفتند. آنها خود سوزی می کنند تا از شرف خود دفاع کنند. جویا گریان فریاد می زند که افغانستان همواره چون پرنده ای است که تنها یک بال دارد ـ بال زنان بریده شده است ـ تا زمانی که فشار و ستم به زنان ادامه داشته باشد، جامعه ما نمی تواند پرواز کند وبه پیش رود".

اکنون آمریکا هزاران سرباز دیگر به افغانستان فرستاده است ـ "با نام مبارزه با طالبان" ـ . بله جنگ و اشغال برای مردم افغانستان تنها رنج به همراه آورده است. برای میلیاردها هزینه و سیاست نظامی به اندازه کافی پول به جریان می افتد اما برای آموزش و بهداشت و مراقبت از کودکان به اندازه کافی وجود ندارد. جویا کتابش را تقدیم می کند به یاد و احترام بسیاری از زنان که در فاصله اشغال ناتو در افغانستان به شهادت رسیدند ـ در مبارزه برای خدمت های اجتماعی، در مبارزه برای آموزش، مبارزه برای حقوق زنان و شرایط بهتر زندگی برای کودکان.

جویا می نویسد "در مذهب اسلام نیامده است که زنان باید تحت ستم قرار گیرند. همچنین در مذاهب دیگر هم این مسئله قید نشده است ـ در برخی از اشکال مسیحیت یا یهودیت و یا هندوئیسم زنان تحت محدودیت های همسان تحت مذهب رنج می بردند ـ حجاب (روسری یا چادر) چیز دیگری نیست جز همان شال یا کلاه گیس که زنان سایر مذاهب استفاده می کردند. "

صدای مقاومت

ملالی جویا تنها نیست. در سال ۲۰۰۵ وی از سوی مردم شهرستان فراه به عنوان نماینده برای پارلمان انتخاب گردید. وی دومین نفری بود که از بیشترین آراء مردم شهرستانش برخوردارشد. وی تلاش می کرد راهی پیدا کند تا به حکومت مجاهدین افغانی و بنیادگرایان افغانی خاتمه دهد. وی در این باره می نویسد:" من می دانستم که اکثریتی بیشمار از زنان و مردان افغانستان همین هدف را دنبال می کنند".

وی شجاعانه در پارلمان با سیاستمداران بر قدرت و قاچاقچیان و تبهکاران جبهه شمال درگیر گشت. آنها در سال ۲۰۰۷ وی را بعنوان عکس العمل بصورتی غیر دمکراتیک از منطقه راندند. اعضای منطقه وی را به خشونت جنسی تهدید نمودند.

بسیاری از مردم بر علیه این تصمیم دولت منطقه به اعتراض پرداختند. آنها در خیابان های کابل و شهرهای کوچک و بزرگ افغانستان به اعتراض پرداختند و غالبا تظاهرات های مسالمت آمیز مردم با دخالت پلیس همراه گشت. آنهم با این توجیح که تظاهر کنندگان را در مقابل خشونت احتمالی محافظت نمایند. در جلال آباد مردان و زنان به سوی دفتر سازمان ملل حرکت نموده و خواهان برگشت جویا به پارلمان شدند. جویا متوجه شده بود که بسیاری از زنان ریسکی بزرگ را بجان خریده بودند که بتوانند وی را انتخاب کنند. آنها از مشکلات بزرگی گذر نمودند. وی به یاد می آورد که مینا بنیان گذار سازمان راوا به او چه گفته بود" زنان افغانستان چون شیر های خفته ای هستند که اگر بیدار شوند .. نقشی بزرگ را در انقلاب اجتماعی کشور بازی خواهند کرد".

جویا رهبران را لعنت می کند و روی نام آنها تف می کند و می گوید" مردم تک تک این سیاستمداران و جنایاتی را که آنان مرتکب شده اند را می شناسند. آنها بنام اسلام و جهاد صحبت می کنند تا جنگ بر علیه مردم خود را به پیش برند و زنان افغانی را مورد ظلم و ستم قرار دهند. سازمان سیای آمریکا و ای اس ای پاکستان که میلیون ها به کیسه آنها جاری می کنند.

ملالی جویا افغانستان امروزی را "له شده میان دو دشمن" می داند: طالبان از سوئی و نیروهای آمریکا/ناتو و طرفداران داخلی (جبهه شمال) از سوی دیگر". وی از خود می پرسد که چه اهداف و امیدهائی آن مبارزانی دارند که دررسانه های مطلوب آمریکائی بطورکل با طالبان ها در یک کاسه قاطی می شوند.

آیا به واقع آنها همان اهدافی را دارند که رهبران قصی القلب دارند. کسانی که در آواخر سال های ۹۰ حکومت می کردند؟ این پرسش ناروشن باقی می ماند.

جویا سخنگوی با شهامتی است که وضعیت و موضع کنونی افغانستان را بیان می کند. وضعیت و موضعی که از سوی دولت کارزای و پشتیبانان ناتویش با سکوت روبرو می شود. جویا در باره اعتقاد راسخ و حرکت های شهامت آمیز بسیاری از زنان افغانستان که چون خود او فکر می کنند می نویسد.

ملالی باور کامل دارد که آنچه که به نقش آمریکا و ناتو ربط پیدا می کند (آنها رهبران جنگ و قاچاقچی ها) را به قدرت رساندند. تصمیم اوباما مبنی بر فرستادن ۳۰۰۰۰ سرباز اضافی به افغانستان یعنی ادامه سیاست بوش در افغانستان. وی می گوید "خر همان خر است تنها پالانش عوض شده است".

خواست ملالی از تمامی نیروهای خارجی در افغانستان کاملا روشن است: فورا افغانستان را ترک کنید!

اصل مقاله: A Voice of Resistance in Afghanistan - By Suzanne Weiss, Socialist Voice