ملالي جويا مدال طلايي‌اش را به مردم دردكشيده افغانستان اهدا كرد

روزگاران، شماره ۱۹ - ۱۵ سرطان ۱۳۸۳- جولاى ۲۰۰۴

ملالى جويا وكيل منتخب زنان فراه در لويه جرگه قانون اساسى با بيانات شجاعانه و افشاى جنايتكاران جنگى سر و صداى وسيعى را در سطح جهان بوجود آورد. او كه حرف دل ۹۸ در صد مردم افغانستان را زد، احساسات عميق افغان هاى سراسر جهان را برانگيخت كه از هرطرف مورد تمجيد و تحسين قرار گرفت. از جمله مركز فرهنگى افغان هاى مقيم آلمان به پاس شهامت جويا، مدال پرافتخار "ملالى ميوند" را برايش اهدا كردند. ملالى جويا بعد از اخذ مدالش اعلام نمود كه اين هديه مربوط به مردم بوده به آرشيف ملى افغانستان تعلق مى‌گيرد.  تاريخ ۱۰ سرطان محفلى به همين مناسبت از سوى وزارت اطلاعات و فرهنگ در سالون بين‌المللى مطبوعات برگزار شد. درين محفل سيد مخدوم رهين وزير اطلاعات و فرهنگ، حبيبه سرابى وزير امور زنان، عبدالحميد مبارز معين نشراتى وزارت اطلاعات و فرهنگ، تعداد كثيرى از خبرنگاران و جمعى از فعالان سياسى زن و مرد كابل حضور داشتند. مدال ملالى ميوند توسط ملالى جويا به آقاى سيد مخدوم رهين وزير اطلاعات و فرهنگ اهدا و آقاى رهين آنرا به رييس آرشيف ملى افغان تحويل دادند تا بعنوان يك سرمايه ملى نگهدارى گردد.

در ابتدا ملالى جويا طى سخنزانى مبسوطى به مسايل اساسى كشور اشاره كرد گفت:

فكر مىكنم همه‌ى شما در جريان هستيد كه مركز فرهنگى افغان ها در اروپا مدال طلايى ملالى ميوند را به خاطر سخنزانىام  در لويه جرگه قانون اساسى به من اهدا كردند و حال اين مدال را به مقام محترم وزارت اطلاعات و فرهنگ تقديم مىكنم تا به آرشيف ملى بسپارند. من از اهدا كنندگان اين مدال قلباً تشكر مىكنم.

ملالى ميوند زنى بود كه باريختن خون خود در دل تاريخ و مردمش جاى گرفت. او پرچم مجاهدين و مبارزين كشور را به دوش كشيد و به جلو افتاد و با اين حركت مايه الهام و سرمشق همه‌ى اولاد وطن شد. شهامت ملالى بيانگر شركت فعال زنان  در مبارزات آزاديخواهانه كشور ماست. اينكه اين مدال را عناصر فرهنگى و آگاه كشور ما به بقيه زنان وطن ما مىدهند، به اين عقيده اند كه بدون شركت فعال زنان پيشرفت كشور ما ممكن نيست. من اين مدال را به درد ديده هاى وطنم تقديم مىنمايم كه تا امروز در برابر تفنگسالاران ايستاده اند.

مدال ملالى ميوند بخاطر احترام به آزادى بيان، د موكراسى و ارج گذارى به زنان آزاديخواه ما اهدا شده است. حمايت مردم در خارج و داخل مرا قوت قلب داد و هر روزيكه مىگذرد من نسبت به صحبت هاى خود مصمم‌تر مىگردم. من خواهان محاكمه ملى و بين‌المللى جنايتكاران شدم و گفتم آزموده را آزمودن خطاست و اين حرف دل مردم بود.

هر روزيكه مىگذرد صحت صحبت هايم را بيشتر درمى يابم. از چه بگويم؟ از درگيرى هاى هرات كه بجاى باران بهارى باران خون را تجربه كردند. از درگيرى هاى فارياب، فراه، سرپل، غور و غيره جاها كه هر روز چندين كشته مىگذارد. اگر به ولايت فراه اشاره كنم از مقررى فردى بنام بشير بغلانى كه از سركردگان حزب جنايتكار  اسلامى بود و امروز متاسفانه به صفت والى فراه مقرر مىشود. او اولين كارى كه مىكند به تجديد حزب اسلامى گلبدين مىپردازد. از فساد ادارى اش چه بگويم كه به اوج خود رسيده. من به نمايندگى از مردم فراه به مقامات دولت پيشنهاد مىكنم كه بعد ازين در تعيين مقامات، شايستگى افراد را جداً در نظر بگيرند.

در مجموع وضع كلى افغانستان را ببينيم، طفل ربايى، كشته شدن چند خارجىها، بى امنيتى، چور چپاول در هر گوشه‌ى وطن ما بيداد مىكند. تفنگ داران حاضر به سپردن سلاح نشده پروسه خلع سلاح را به شكست مواجه مىسازند. درينصورت چطور مىتوان اميدوار به يك انتخابات دموكراتيك باشيم. نه تنها مردم ما، كه جامعه بين‌المللى هم سخت نگران است. خوشبختانه حساب جنگسالاران از مردم وطندوست ما جداست.

پيام مردم فراه اينست كه خواهان صلح، برابرى و عدالت هستند، امنيت مىخواهند، خواهان معارف و سهولت هاى صحى هستند. از كمك هايى كه خارجى ها كرده اند حسابدهى شفاف ميخواهند، كار مىخواهند تا وطن خود را آباد كنند. اين خواست ها تا زمانيكه جنگسالاران در مركز و ولايات خلع سلاح نشوند، ميسر نيست.

در آخر صحبت خود را با شعرى پايان مى دهم.

معلوم بر شماست
يك دست بى صداست
من
دست من
كمك ز دست شما ميكند
                                 طلب

سيد مخدوم رهين وزير اطلاعات و فرهنگ طى صحبتى چنين گفت:

طى ۲۵ سال نبرد مقدس ملت ما در مقابل ارتش متجاوز روس و بعد مقاومت ملى مردم افغانستان در مقابل نيروهاى سياه جهل و شقاوت هرچند بنياد بسيارى از بخشهاى مردم و حيات مادى و معنوى ملى را بخاك سياه نشاند و مملكتى را به خاكدان مبدل كرد ولى از لابلاى خون و خاكستر، از گير و دار اين معركه حق و باطل نسلى ظهور كرد، نسل آزاده، وارسته و نسلى كه به فضايل انسانى، حق مردم، كرامت و سجاياى درخشان اين مردم مىانديشد، ازين معركه هزاران تن زنان و مردان كه خوشبختانه زنده مانده و نجات يافته و امروز دست و آستين برزده تا مملكت خود را بسازند، سر برآوردند و بين اين نسل پيشرو خوشبختانه زنان و دختران جايگاه بسيار شايسته‌اى دارند. زنان افغانستان براى نجات سرزمين خود جانفشانى ها و جان نثارى هاى بيشمارى كردند. در دوره مقاومت ملى افغانستان، براى نجات اين مرز آزاده از چنگال تروريزم و نيروهاى جهل و شقاوت گمان نمىكنم در هيچ نقطه‌اى جهان تا اين حد زن از خود شكيبايى و فداكارى نشان داده باشد. ملالى جويا نمونه‌اى از دختران و زنانى هست كه از معركه خونين حق و با طل چنان سر بر آورده كه رسالت خود، نسل و جنس خود را خوب مىداند و مايه سپاس كه مردم افغانستان هم به قدردانى ازين فرزند صديق خود برخاسته و مدالى را كه در واقع نشانه‌ى قدرشناسى مردم افغانستان ازين فرزند نيك نهاد ملت ماست به او دادند. من براى ملالى جويا و نسل رسالتمند او چه دختر و چه پسر كه رسالت خود را براى ساختن حيات آبرومند ملى در ابعاد مادى و معنوىاش مىدانند و درين سرزمين ويران سخت در تلاش هستند، براى هميشه موفقيت مىخواهم.

حبيبه سرابى وزير امور زنان در سخنرانى كوتاهى گفت:

اهداى اين مدال پرافتخار را به ملالى جويا و تمام زنان افغانستان تبريك مىگويم. فكر مىكنم جاى افتخار است كه نام ملالى ميوند زنده است و مدال پرافتخار او به ملالى جويا داده مىشود. وقتى ملالى جويا اين مدال را به آرشيف ملى افغانستان اهدا مىكند در حقيقت اين مسووليت را بدوش من و شما و ساير خواهران و برادران كه هميشه در مبارزه حق و باطل قرار داريم مىگذارد. ما بايد متوجه مسووليت هاى بيشتر اجتماعى خود باشيم.  از تقديم اين مدال از طرف ملالى جويا به شما زنان افغانستان يكبار ديگر صميمانه ترين تبريكات را تقديم مىدارم.

آقاى قسيم اخگر روشنفكر و تحليل گر سياسى امور افغانستان در سخنرانى  پرشورش چنين گفت:

بنام حق، بنام آزادى و بنام زن اين مظهر ارزش ها، غرض سپاس از خواهرانم كه بمن هم مجال صحبت را دادند كه اگر من جاى آنان بودم هرگز به يك مرد حق صحبت را نمى دادم، زيرا در جامعه‌ى ما هيچ مردى نيست كه از فرهنگ و اخلاق مرد سالارى بىبهره باشد.

وقتى فرياد اين خواهر دلير از لويه جرگه طنين انداز شد از سراسر كشور ما به استثناى جنگسالاران و بنگ سالاران همگى مىخواستند جايزه‌اى به ملالى تقديم كنند، ماهم باعده‌اى دوستانى كه بعضى حضور دارند كميته دفاع از آزادى بيان را بوجود آورديم كه متاسفانه بنا به معاذيرى ادامه نيافت. اين فرياد نكات بسيارى را به جهانيان اعلام نمود. نخست اينكه تا هنوز درين كشور با وجود جنگ و تفنگ مردم افغانستان توان و ظرفيت پرورش ملالى ها را دارند، مادر ميهن سترون نشده، ملالى جويا زن بود، در جامعه ما زن سايه است و وجودش هميشه مستور بوده، حضور غايب بوده ولى ملالى جويا نشان داد كه زن افغانستان بازهم به رغم حاكميت مردسالار هنوز زنده است و زنده خواهد بود. نكته ديگر اينكه ملالى جويا سمبول مبارزه نسل نو بود، به رغم تمامى توطئه هايى كه دست اندركار است كه مى‌خواهند هويت معنوى ما را انكار كنند، ملالى جويا نشان داد كه نسل جديد ما هرگز در برابر اين توطئه ها تمكين نخواهد كرد. سيمون دوبوار مى‌گويد: هر وقتى مردى نسبت به زن صحبت مى‌كند در گفتارش موارد ريا و تزوير وجود دارد، چون قيموميت طلب است. لذا صحبت من هم از موضع يك مرد است. بايد گفت كه هويت ما در گرو هويت و آزادى زنان است. جامعه‌اى كه نيم نفوس آن زندانى و نيم ديگر زندانبان باشد و چون زندانبان هم زندانى است پس اين جامعه آزاد نيست. بياييم اين زندان را ويران كنيم تا هم ما و هم آنان آزاد باشند. چون آزادى زن محصول مبارزه و پيكار خود شان است لذا ما نمىتوانيم به زن آزادى بدهيم، اينكه در اظهارات مقامات گفته مىشود ما حق زن را مىدهيم، حق دادنى نيست، حق ظرفيت و استعدادى است كه بايد پرورده شود، ملالى جويا اين عزم را كرد و نشان داد كه حق پرورده مىشود و خود، خودش را تثبيت كرد.  به جهان اثبات شد كه ملالى هاى قهرمان بازهم درين كشور مىتواند بوجود بيايند و بوجود خواهند آمد. ما به ملالى افتخار مىكنيم، براى اينكه معنى آن اين است كه ما هستيم. ما فقط هميشه و هميشه ببرك كارمل و شاه شجاع نداريم، ملالى ها نيز خواهيم داشت و اينها اند كه فرياد آزادى و رهايى مظلومان را بر فراز قله هاى حماسه‌ى كشور طنين انداز خواهند كرد.

بعد عبدالوهاب كروخى نماينده معلولين و معيوبين افغانستان سخنرانى كرده، از ملالى جويا بخاطر سپردن مدالش به آرشيف ملى افغانستان قدردانى كرد.

محفل با پرسش هاى خبرنگاران از جويا به پايان رسيد.

گزارش تصويري ازاهداي مدال به آرشيو ملي افغانستان

در ساير مطبوعات | Home